تجربه ی یک انقلاب
توجه:مطلب زیر برگرفته از کتاب اتیوپی سال های انقلاب به قلم والنتین کوروویکوف نامزد دکترای جغرافی و فلسفه و خبر نگار مخصوص پراودا در افریقای جنوب شرقی می باشد.این اثر ترجمه ی رفیق پرویز می باشد.
در ادیس ابابا پایتخت اتیوپی بهمن عظیم انقلاب برای نخستین بار با اعتصاب تاکسیرانان به حرکت درامد.در نیمه ی فوریه ی 1974 به دنبال افزایش شدید قیمت بنزین حدود هزار نفر از راننده های تاکسی های سرمه ای رنگ فیات-600 دست به اعتصاب زدند.در هفدهم فوریه در خیابان های ادیس ابابا اتوبوس های بزرگ قرمز رنگ دیده می شد.مقامات شهر مانند همیشه وعده رسیدگی به به تقاضا ها را می دادند ولی اکثر رانندگان در اعتصاب خود باقی ماندند.نا ارامی در شهر بالا گرفت .سرکوب و بازداشت ها اغاز شد.در 22 فوریه شهر در کنترل نیروهای انتظامی به نظر می رسید.ولی این تازه شروع انقلاب بود.سربازان لشکر دوم مستقر در اریتره دست به شورش زدند.ایستگاه رادیویی اسمره به کنترل شورشیان در امد.موقعیت کشور سخت پیچیده و بحرانی به نظر می رسید.بی نظمی ها در پایتخت،اعتصاب معلمین،شورش در ارتش .به زودی باقیمانده ی ارتش نیز به لشکر دوم پیوستند.حکومت دیگر قادر به استفاده از نیروهای مسلح نبود.درخواست های نظامیان رنگ رادیکال تر و سیاسی تر به خود گرفت.در خواست های انها عبارت بود از :1-ازادی مطبوعات 2-ازادی تظاهرات 3-ازادی فعالیت احزاب سیاسی 4-اصلاحات ارضی به نفع دهقانان 5-تدوین قانون جدید کار 6-ازادی زندانیان سیاسی 7-تحصیلات رایگان برای همه 8-کنترل قیمت ها 9-محاکمه وزیران و مقامات فاسد 10- بالا بردن حقوق کارگران و سربازان با در نظر گرفتن نرخ تورم 11-تشکیل کمیته ی دائمی از نظامیا و غیر نظامیان برای کنترل قیمت ها.
چنین خواست هایی از طرف دانشجویان ،معلمین و اتحادیه های کارگری نیز حمایت می شد.در 28 فوریه سخنگوی دربار استعفای هیئت وزیران را اعلام کرد.بدین ترتیب کابینه ی سیزده ساله ی اکلیلو هابت ولد سقوط کرد.امپراطور فردی لیبرال به نام اندلکاتچو ماکونن که از وزرای کابینه ی سابق بود را به نخست وزیری و ریاست نیروهای نظامی کشور بر گزید.از همان اغاز گروه های سیاسی رادیکا کشور با او به مخالفت برخاستند.اعتصابات و ناارامی ها همچنان ادامه داشت.در پنجم ماه مه امپراطور وعده ی تجدید نظر در قانون اساسی و تغییر حقوق و ازادی های فردی را به مردم داد.در واقع امپراطور رژیم سلطنت مشروطه را به مردم وعده می داد.طبقه ی کارگر جوان و اتحادیه هایش نقش پیشگام و با اهمیتی در بیداری توده های شهری اتیوپی ایفا می کردند.اول ماه مارس شورای کنفدراسین اتحادیه های کارگری اتیوپی خواست های خود را در 16 ماده خطاب به دولت اعلام نمودند.ماده هفدهم اینگونه اینگونه اعلام شد ،اگر به خواست های اساسی ما پاسخ داده نشود ،روز 7 مارس 1974دست به اعتصاب عمومی می زنیم.اولین اعتصاب عمومی در تاریخ 7مارس با شرکت بیش از صد هزار کارگر اغاز شد.کارخانه های با اهمیت اتیوپی نظیر کارخانه های قند –پالایشگاه های نفت-کارخانجات نساجی و همچنین راه اهن –بنادر و وسایل حمل و نقل عمومی از حرکت باز ایستادند.اعتصاب 4 روز ادامه داشت.در نتیجه دولت ناچار به تسلیم شد.در مطبوعات و رادیو تاویزیون ازادی بیان دیده می شد .روزنامه های اصلی پایتخت دست به افشاگری زدند و نظریات و مباحث مختلفی در مورد نهادهای اجتماعی و احزاب سیاسی ارائه می دادند.در طول ماه های مارس و اوریل امواج تظاهرات ،اعتصابات و میتینگ ها اتیوپی را درنوردیدند.موقعیت کشور هر لحظه حادتر و بحرانی تر می شد.در پایان ماه اوریل ارتش مستقیما وارد عمل شد و کنترل کامل شهر ادیس ابابا را به عهده گرفت .در 30 اوریل نیروهای ارتجاعی موجود در کمیته ی هماهنگی ارتش این کمیته را منحل اعلام کردندو کمیته ی دفاع ملی را تاسیس کردند.کمیته ی دفاع ملی به سرعت اتحادیه های کارگری ،دانشجویان و روزنامه نگاران را زیر شدیدترین حملات گرفت.تا اواخر ماه ژوئن نیروهای دموکرات و و انقلابی ارتش نمایندگان خود را به پایتخت گسیل داشتندو کمیته ی هماهنگی نیروهای مسلح به نمایندگی سرگرد منگیستر هایل ماریام مجددا تشکیل شد.
نیروهای انقلابی حال دارای یک سازمان پیشتاز بودند که برنامه ای روشن و صریح داشت.درگ در زبان امهره به نام شورا تشکیل شد و با ادامه مبارزات توده ای سرانجام در 12 سپتامبر با سرنگونی حکومت امپراتور هایل سلاسی انقلاب به پیروزی رسید.
