بحران چپ روی در جنبش نوپای ما
سخنی چند با رفقا:حضور مبارزینی با گرایش های متفاوت مارکسیستی در جنبش چپ دانشجویی و دنباله روی کورکورانه برخی از انها از مشی تشکل های مورد قبولشان ، کار را بدانجا رساند که به جای اتحاد و مبارزه به منظور رسیدن به خواست های توده ها ،با موضع گیری های نابجا ،رفقا رویاروی هم قرار گیرند و این شکل اعلام مواضع را عملی انقلابی بدانند .آری کار بدانجا رسیده است که رفقایی که در کنار هم در شرایطی سخت مبارزه می نمودند ،حال به خاطر مواضع حزب یا هر تشکیلاتی نوک مگسک حمله را متوجه رفقای خود نموده اند.این برخوردهای غیر اصولی برخی از رفقا را بر آن داشت تا مطالبی در این خصوص در اختیار جنبش قرار دهند.مطلب زیر نیز پاره ای از نظرات رفیق سیامک می باشد که آن را در اختیار شما قرار می دهیم.
بحران چپ روی در جنبش ما
چپ روی در زمینه ی ایدئولوژیک موجبات آن را فراهم می آورد که بینش انسان نسبت به واقعیت مسخ و قلب شود وذهن گرایی خود را ،واقعیت حاکم بر جامعه قلمداد کند.نظریات کلاسیک پایه تئوری قرار می گیرد و شعارهای افراطی که مربوط به شرایط تاریخی و زمانی مشخصی است را به خورد جنبش می دهند و مراحلی همچون انقلاب دموکراتیک خلق را کنار گذاشته و یکباره مرحله انقلاب کمونیستی را ترویج می دهند.
چپ روی در سازماندهی ما را به انجا سوق می دهد که انضباط تشکیلاتی را به کناری نهاده و بر اساس فردگرایی پیش می رویم.در این شرایط حتی اگر نظریات مطلق فردی مورد پذیرش تشکیلات قرار گیرد به مجرد خروج رهبری از تشکیلات به هر دلیلی ،باید در انتظار نابودی تشکیلات نشست.
بی توجهی به شرایط عینی حاکم برجامعه و عدم شناخت روابط میان توده ها موجبات آن را فراهم می آورد که میان استراتژی و تاکتیک های اتخاذ شده هماهنگی دیده نشود و امکان هر گونه اتحادی با دیگر نیروهایی که خواستار رسیدن به کمونیست در مسیری غیر از مسیر مشخص شده توسط آنها می باشد،فراهم نشود.و این آغاز راه است .تا آنجا پیش می روند که همچون محفلی روشنفکرانه بدون هر گونه پراتیکی نمود پیدا می کنند ودر کافه های بالا شهر برای جنبش و طبقه کارگر نسخه پیچی می کنند.آری اینان همچون گروه کوچکی جدای ازتوده باقی می مانند.حتی زمانی که الفاظ دهان پرکنی همچون حزب و تشکیلات را یدک کش خود می سازند.بیان این مطالب به معنای حمله به مبارزه ی مسلحانه و تایید تحلیلی که برخی از جریان ها از مبارزه مسلحانه دارند نمی باشد.چرا که مبارزه مسلحانه آخرین مرحله ی مبارزه ی سیاسی و شکل حاد آن می باشد و برای رسیدن به اهدافی خلقی مبارزه می کند.وقتی از سیاست جدای توده قلم می رانیم ،جا دارد تعریفی نیز از سیاست توده ای ارائه دهیم.سیاست توده ای را می توان ازدو منظر بررسی نمود:
یک منظر سیاستی است که اراده ی خود انگیخته ی توده ها را دنبال می کند و سلطه ی ایدئولوژی بورژوازی را بر توده ها فراموش کرده و سرانجام خود رادر بن بست رفرمیسم می یابد.
دیگری سیاست توده ای که قادر به شناخت و تفسیر خواست ها و نیاز های واقعی توده ها است. آنچه در مشی سیاسی توده ای مورد پذیرش تشکل های انقلابی دیده می شود ،اعتماد به توده ها است .ایمان به توده ایی که به آگاهی سیاسی طبقاتی دست یافته و با روشی صحیح سازمان یافته است و در لحظات بحرانی تاریخ می توان به آنها اعتماد داشت.در این مشی احترام به توده ها سرلوحه ی مبارزه قرار می گیرد.چپ روی بدانجا می انجامد که گروه شرایط عینی را همسو با افکار و اندیشه های خود نیافته و به مرحله ای می رسد که به توهین و تحقیر توده هایی می پردازد که زمانی به خاطر انها مسیر مبارزه رهایی بخش را برگزیده است.در این مشی نظر خواهی از مردم صورت می گیرد.به جای دریافت ایده ها و نظرات مردم،مشخص کردن یک سری از نظریات از پیش تعیین شده و خوراندن آنها به توده ها و انتظار بازتاب همان افکار را از سوی مردم داشتن چه معنایی جز توهین به توده ها می تواند داشته باشد؟
این مشی آگاه ساختن مردم از وضعیت تشکیلاتی و عملکرد خود و پاسخگویی به آنها در قبال کارهای انجام شده و تصمیمات گرفته شده را وظیفه ی خود می داندو به سازماندهی زنجیر وار توده ها کمک می رساند.سازماندهی بخشی از مردم که برای رسیدن به خواست ها و مطالبات خود مبارزه می کنند،به گونه ای که این بخش فعال بخش های منفعل تر را نیز به دنبال خود می کشاندوشعارهای مناسب هر مرحله را متناسب با سطح آگاهی توده ها مطرح می سازد.
سخن آخر:
خطاب به آن تشیلات و احزابی که خود را وارث مبارزات جاری خلق دانسته و هر گونه تشکیلات مارکسیستی که مسیر مبارزاتی جدای از راه آنها رابر گزیده اند، طردمی کنند:
رفقای عزیز فرمول انقلاب را در سخنرانی ها ،برنامه ها و متون مملو از سخنان مارکس و انگلس نمی توان جستجو کرد.کتب مارکسیستی تنها راه مبارزه را به ما نشان می دهند.تئوری انقلابی در عمل خود را اثبات می کند و اثبات آن نیز چیزی نیست جز پذیرش آن عمل توسط توده ها.
رفیق سیامک
